سعادت حسن منٹو
Saadat Hasan Manto

Punjabi Kavita
  

Diwali De Deeve Saadat Hasan Manto

دیوالی دے دیوے سعادت حسن منٹو

چھت دے بنیرے 'تے دیوالی دے دیوے ہپھدے ہوئے بچیاں وانگ دھڑک رہے سن ۔ منی دوڑدی ہوئی آئی ۔ اپنی نکی جہی گھگری نوں دوواں ہتھاں نال اتے چکدے ہوئے چھت ہیٹھاں گلی 'چ موری دے کول کھلو گئی ۔ اوہدیاں روندیاں اکھاں 'چ بنیرے 'تے پھیلے ہوئے دیویاں نے کئی چمکیلے نگینے جڑھ دتے سن، اوہدا نکا جیہا سینہ دیوے دی لوء وانگ کمبیا ۔ مسکرا کے اوہنے اپنی مٹھی کھولھی ۔ پسینے نال بھجے پیسے ویکھے تے بازار 'چوں دیوے لین لئی دوڑ گئی ۔
چھت دے بنیرے 'تے شام دی سکی ہوا 'چ دیوالی دے دیوے پھڑپھڑاندے رہے ۔
سریندر دھڑکدے دل نوں پہلو 'چ لکوئی چوراں وانگ گلی 'چ داخل ہویا تے منڈیر دے ہیٹھاں بے قراری نال ٹہلن لگا ۔ اوہنے دیویاں دیاں قطاراں ولّ ویکھیا ۔ اوہنوں ہوا 'چ اچھلدے ہوئے شعلے اپنیاں رگاں 'چ دوڑدے ہوئے لہو 'چ نچدے ہوئے قطرے جاپے ۔ چانچکّ ساہمنے والی باری کھلھی، سریندر سر توں پیراں تکّ درشٹی بن گیا ۔ باری دے ڈنڈے دا سہارا لے کے اس مٹیار نے جھک کے گلی 'چ ویکھیا تے جھٹپٹ اوہدا چہرہ تمتما اٹھیا ۔
کجھ اشارے ہوئے ۔ باری چوڑیاں دی کھڑکھڑاہٹ نال بند ہوئی تے سریندر اتھوں نشیلی حالت 'چ چل پیا ۔
چھت دی بنیرے 'تے دیوالی دے دیوے نوَ-ویاہتا دی ساڑھی 'چ ٹنگے ہوئے تارے وانگ چمکدے رہے ۔ اسے ویلے سرجو گھمیار سوٹی ٹیکدا ہویا آیا تے ساہ لین لئی رک گیا ۔ لگبھگ اوہدی چھاتی سڑک کٹن والے انجن وانگ پھڑک رہی سی ۔ گلے دیاں رگاں ساہ دے دورے کارن دھاکنی وانگ پھلّ رہیاں سن ۔ کدے سنگڑ جاندیاں سن ۔ اوہنے دھون چکّ کے جگمگ-جگمگ کردے دیویاں ولّ دھندلیاں اکھاں نال ویکھیا تے اوہنوں جاپیا کہ دور[ بہت دور بہت سارے بچے قطار بنہی کھیڈ-کدّ 'چ مگن ہن ۔ سرجو گھمیار دی سوٹی جانوں بھاری ہو گئی ۔ بلغم تھکّ کے اوہ پھر کیڑی دی چال چلن لگّ پیا ۔
چھت دے بنیرے 'تے دیوالی دے دیوے جگمگاؤندے رہے ۔
پھر اک مزدور آیا ۔ پاٹے ہوئے گریبان 'چوں اوہدی چھاتی دے وال ٹٹیاں پھٹیاں آلھنے دیاں تیلیاں وانگ وکھر رہے سن ۔ دیویاں دی قطار ولّ اوہنے سر چکّ کے تکیا اتے اوہنوں اجیہا انوبھوَ ہویا جویں اکاش دے دھندلے متھے 'تے پسینے دیاں موٹیاں-موٹیاں بونداں چمک رہیاں ہن ۔ پھر اوہنوں اپنے گھر دے ہنیرے دا خیال آیا تے اوہ اوہناں دھڑکدے ہوئے شوئلیاں دے چانن نوں کنکھیاں نال ویکھدا ہویا اگے ولّ گیا ۔
چھت دے بنیرے 'تے دیوالی دے دیوے اکھاں جھپکدے رہے ۔
نویں تے چمکیلے بوٹاں دی چرچراہٹ نال اک آدمی آیا تے کندھ دے نیڑے سگرٹ سلگان لئی ٹھہر گیا ۔ اوہدا چہرہ اشرفی 'تے لگی ہوئی موہر وانگ بھاوناواں توں خالی سی ۔ کالر چڑھی دھون چکّ کے اوہنے دیویاں ولّ ویکھیا تے اوہنوں جاپیا کہ جویں بہت ساریاں کٹھالیاں 'چ سونا پنگھر رہا ہے ۔ اوہدے چرچراندے ہوئے چمکیلے جتیاں 'تے نچّ دے ہوئے شوئلیاں دا پرتیبمب پے رہا سی ۔ اوہ اوہناں نال کھیڈدا اگے ودھ گیا ۔
جو کجھ اوہناں ویکھیا، جو کجھ اوہناں سنیا ۔ کسے نوں مطلب نہیں سی دسیا ۔ ہوا دا اک تیز بلھا آیا تے سارے دیوے اک-اک کرکے بجھ گئے ۔

(انوواد: سرجیت)

 
 

To veiw this site you must have Unicode fonts. Contact Us

punjabi-kavita.com