اینتن چیکھو
Anton Chekhov

Punjabi Kavita
  

Girgit Anton Chekhov

گرگٹ اینتن چیخو
کاوَ روپ کرمجیت سنگھ گٹھوالا

(ایہہ رچنا اینتن چیخو دی کہانی
'گرگٹ' دے کرنجیت سنگھ دے
کیتے انوواد دا کاوَ روپ ہے)

تھانیدار اوچومیلوو دے نواں-نکور، وڈا کوٹ سی پایا ۔
ہتھ وچ اس اک بنڈل پھڑیا، وچ منڈی دے آیا ۔
اسدے پچھے لال سرا سپاہی، سی اک ٹردا آؤندا ۔
رس بھریاں دی ٹوکری چکیں، تیزی نال قدم اٹھاؤندا ۔
سنسان منڈی وچ سارے نہ دسے، کدھرے کوئی پرچھاواں ۔
شرابخانے، دوکاناں گاہکاں لئی سی، اڈّ کھلوتے باہواں ۔
ربّ دی رچی اس دنیاں نوں اوہ، ویکھن نال اداسی ۔
منگتا تکّ وی نہیں سی اوتھے، اوس جگاہ دا واسی ۔

تھانیدار دے کناں وچ پھر، اک آواز سی آئی ۔
"توں کتیڑ کٹینگا مینوں، ایہنوں جان نہ دینا بھائی ۔
کٹن دی ہن ایس جا تے، نہیں کسے آگیا کوئی ۔
پھڑیں رکھو ایہنوں تسیں منڈیو، جداں مجرم کوئی ۔"
کتے دی چؤں-چؤں سنکے، تھانیدار نے ادھر تکیا ۔
تنّ لتاں تے کتا آوے، اک ویہڑے 'چوں نٹھیا ۔
اسدے پچھے بندہ بھجیا باہر نوں اک آیا ۔
ٹھیڈا کھا کے ڈگیا پر کتا لتوں قابو آیا ۔
"اس نوں جان نہ دیئیں،" آواز کسے پھر ماری ۔
انیندے لوکیں باہر جھاکن، بھیڑ جڑ گئی بھاری ۔
سپاہی آکھے، "ایوں لگدے جھگڑا کوئی ہویا ۔"
تھانیدار بھیڑ ولّ مڑیا، تے کولے آ کھلویا ۔
کھلھے بٹن واسکٹ پائی اک بندہ اسنے تکیا ۔
انگلی وچوں خون سی وہندا ہتھ اس اپر چکیا ۔
انگل اس دی جت دا جھنڈا لوکاں تائیں سی لگدی ۔
گالھاں دندے اسدے مونہوں شراب دی بو پئی سی وگدی ۔
تھانیدار نے جھٹّ پچھانیا اوہ کھریؤکن سنیارا ۔
بھیڑ وچالے لتاں پساری پیا سی مجرم بیچارا ۔
سریر اسدا ٹھنڈھ تے ڈر نال کمب رہا سی پورا ۔
تکھے نکّ تے چٹے رنگ والا اوہ 'بورزوئی' کتورا ۔

موڈھے مارکے راہ بناؤندا تھانیدار اگے آیا ۔
"ایہہ سارا کجھ کی ہو رہے، کون سی جو چلایا ؟
توں ایتھے دسّ کی کر رہیں، کی تسیں جھگڑا پایا ؟
توں انگل اتے کیوں چکی ؟" اوہنے آ پچھایا ۔
سنیارا مٹھی وچ کھنگھیا، پھر گلّ اس کیتی ۔
"میں ساں لیلے وانگوں آؤندا بالکل چپ-چپیتی ۔
متری مترچ نال لکڑ دا کم سی میرا کوئی ۔
پتہ نہیں کیوں اس کتیڑ نے میرے چکّ وڈھیوئی ۔
میں کم کرن والا ہاں بندہ انگل بنا نہیں سرنا ۔
میرا کم بڑا تکنیکی ہن میں ایہہ کداں کرنا ۔
مینوں تسیں عوضانہ دواؤ قانون دا وی ایہہ کہنا ۔
کتے اےداں وڈھن لگّ پئے اوکھا ہوجو جگّ وچ رہنا ۔"
کھنگھورا مارکے رئب نال پھر تھانیدار ایہہ پچھدا ۔
"ہوں.. اچھا، کیہدا ایہہ کتا ؟ پتہ دیو مینوں اسدا ۔
میں گلّ ایتھے نہیں چھڈنی، لوکاں نوں ایہہ دکھاؤنا ۔
سماں آ گیئے اجیہے لوکاں نوں پینا سبق سکھاؤنا ۔
جو نیماں نوں توڑن اوہناں نوں جرمانہ کرنا بھارا ۔
اس بدمعاش نوں میں سکھاؤنا کتا جیہدا آوارہ ۔
ییلدیرن، توں پتہ لگا کتا ہے ایہہ کسدا ؟
لکھ بیان، پھر کتے والا وڈھنا پینا پھستا ۔
ہو سکدے کتا ہلکایا ہووے مرنا اسدا چنگا ۔
ایہہ کتا کیہدا میں پچھدا، کوئی دسو اوہ بندہ ؟"

"جرنیل زیگالوو دا کتا،" آواز کسے دی آئی ۔
"ییلدیرن، میرا کوٹ لہائیں، کنی گرمی بھائی ۔
مینوں ہن انج ہے لگدا برسات آئی کہ آئی ۔"
پھر سنیارے ولّ مڑیا، کہے، "سمجھ نہیں آئی ۔
اس کتے نے تینوں کداں وڈھیا تیری عینی اچائی ۔
ایہہ بیچارا نکا جیہا کتا توں اٹھ جیڈ پیا ای ۔
توں کلّ نال چھلوائی انگلی پھر سکیم بنائی ۔
سٹّ جو ایہہ لگّ ہی گئی اے کریئے اہتوں کمائی ۔
میں جانداں تیرے ورگیاں نوں، ساری بدمعاشاں دی ڈھانی ۔"
سپاہی بولیا، "شرارتاں کرن دی عادت ایہدی پرانی ۔
بلدی سگرٹ مذاق نال اس نے نکّ کتے دے اتے لائی ۔
اسنے تاہیؤں چکّ وڈھّ کھادھا اسنوں، ہن پاوے حالَ دہائی ۔"
سپاہی دی اس حرکت ایتے سنیارے نے کھادھا غصہ ۔
"جھوٹھ نہ ماری جا اوئے کانیاں، توں مینوں کد ڈٹھا ۔
جناب ہین سیانے-بیانے، جھوٹھ نہ چلدا ایہناں کولے ۔
کون جھوٹھا ایہہ سبھ کجھ سمجھن، کون ربی سچ بولے ۔
میرے اتے مقدمہ چلاؤ، جے میں کوئی جھوٹھ الاواں ۔
میرا بھائی وی وچ پولیس دے، تینوں ایہہ سمجھاواں ۔"

سپاہی گمبھیر ہوئکے آکھے، "ایہہ نہیں اوہناں دا کتا ۔
جرنیل صاحب دے کتے سبھ شکاری مینوں پتہ اے پکا ۔"
"مینوں آپ ایہہ لگدا اوہناں دے کتے سبھ نسلی نے ۔
سارے مہنگے ملّ دے نے تے سارے دے سارے اصلی نے ۔
اس کتیڑ ولّ تاں ویکھو کھرک-ماریا تے بدصورت ۔
جرنیل صاحب نوں ایہہ رکھن دی کہڑی پئی ضرورت ۔
جے کوئی ایسا کتا ماسکو جاں پیٹرسبرگ وچّ دسے ۔
پتے اس نال کی ہووےگا ہر کوئی پویگا اوہدے پچھے ۔
قانون توں بے پرواہ ہو کے سارے اوہنوں مار چھڈنگے ۔
پچھوں جو ہندے ہو جاوے پہلاں پھستا اسدا وڈھنگے ۔
کھریؤکن تینوں اس وڈھئ ایہہ گلّ بھلّ نہ جانا ۔
سماں آ گیئے ایہدے مالک نوں پینا سبق سکھانا ۔"

پھر خیال اپنا اچّ آوازے دسیا اوس سپاہی،
"شاید ایہہ کتا سچیں مچیں کتے ہووے نہ اوہناں دا ہی ۔
ویکھن نال ہی کوئی کتے دا کدے مالک دسّ سکیا اے ۔
کجھ دن ہوئے اوہناں دے ویہڑے میں ایسا کتا تکیا اے ۔"
بھیڑ وچوں وی آواز ایہہ آئی، " ایہہ اوہناں دا کتا ۔"
ایہہ گلّ سنکے تھانیدار وی مڑکے، ہو گیا دو-چتا ۔
"ییلدیرن، میرے کوٹ پوائیں، بلاّ ہوا دا آیا ۔
ایہہ بلاّ ویکھ کنی ٹھنڈھک ہے اپنے نال لیایا ۔
ایہہ کتا اپنے نال لے کے توں جرنیل صاحب دے جاویں ۔
اس نوں میں ہی لبھّ کے بھجوائی اوہناں نوں دسّ آویں ۔
اس کتے نوں ایویں گلی وچّ چھڈنا ہے نہیں مولوں چنگا ۔
متاں ایہہ قیمتی کتا وگڑکے بن ہی نہ جاوے گندہ ۔
ہر مورکھ اپنی بلدی سگرٹ اس دے نکّ 'چ واڑے ۔
کتا بڑی نازک چیز ہے ہندی مت سگرٹ اسنوں ساڑے ۔
..اپنا ہتھ ہیٹھاں کیوں نہیں کردا الو دے پٹھے سن توں ۔
اپنی گندی انگل لوکاں نوں دکھاؤنا بند کردے ہن توں ۔"

"اوہ ویکھو، رسوئیا صاحب دا پروکھور ہے آیا ۔
بزرگا پچھان ایہہ کتا تساں تے نہیں گوایا ۔"
"کوئی ہور گلّ کرو، تساں ایہہ کیہو جہی گلّ پچھی ۔
ایہو جہی کتیڑ ساری زندگی اساں کدے نہیں رکھی ۔"
تھانیدار وچوں ہی بولیا، "ہور پچھن دی لوڑ نہ کوئی ۔
اس کتے نوں مارو ہن گولی، گلّ سمجھو ختم ایہہ ہوئی ۔"
پروکھور اگوں پھر دسیا، "گلّ اجے ختم نہیں ہوئی ۔
جرنیل صاحب دے بھائی نوں بہت پسند نے کتے 'بورزوئی' ۔"
ایہہ سن تھانیدار دے چہرے اتے مسکراہٹ بھر آئی۔
"سچیں آئے ہوئے نے، کدوں دے جرنیل صاحب دے بھائی ۔
ذرا سوچو اوہ آئے ہوئے نے تے مینوں خبر نہیں کائی ۔
کی اوہ ٹھہرنگے جاں نہیں ؟ توں مینوں دسّ میرے بھائی ۔"
پروکھور نے 'ہاں' کہی تے تھانیدار نے گلّ جاری رکھی،
"ایہہ کتا اوہناں دا مینوں کسے نہیں گلّ دسی !
اس نوں چکّ لے، کنا سندر ایہہ نکو جیہا کتورا ۔
جسدی انگل نوں اس چکّ مارئ، اوہ ہے بیشؤرا ۔"
پروکھور کتے نوں پچکاریا کتا اسدے پچھے تریا ۔
بھیڑ کھڑوتی سبھ ہسن لگی سنیارا بہہ جھریا ۔
"میں اجے تینوں پھیر ویکھانگا،" تھانیدار نے دتا ڈرابا ۔
وڈا کوٹ اپنا لپیٹ کے منڈی وچوں اوہ ٹر گیا ۔

 
 

To veiw this site you must have Unicode fonts. Contact Us

punjabi-kavita.com