رابندرناتھ ٹیگور
Rabindranath Tagore

Punjabi Kavita
  

Kabuliwala Rabindranath Tagore

کابلیوالا رابندرناتھ ٹیگور
کاوَ روپ کرمجیت سنگھ گٹھوالا

(ایہہ رچنا رابندرناتھ ٹیگور دی کہانی
'کابلیوالا' تے آدھارت ہے)

میری پنج سالاں دی بچی منی ہے جسدا ناں ۔
بناں بولے نہیں رہِ سکدی تھوڑھا جناں سماں ۔
اک دن سویرے بھجی بھجی میرے کولے آئی ۔
اسنے آؤندیسار ہی اپنی گلّ سنائی ۔
"رامدیال دربان، 'کاک' نوں 'کؤآ' بلاوے ۔
بابو جی، اےداں نہیں لگدا اسنوں کجھ نہ آوے ۔
بھولا اک دن مینوں دسے مینہہ کداں ہے پیندا ۔
ہاتھی اپنی سنڈ دے اندر پانی ہے بھر لیندا ۔
اس پانی نوں زور مارکے ولّ آکاش پچاوے ۔
اوہو پانی ساڈے کولے مینہہ بنکے پھر آوے ۔
بابو جی، بھولا جھوٹھ ماردا" قہقے اتھوں بھجی ۔
ضداں پہلاں کھیڈ رہی سی پھیر کھیڈ جا لگی ۔

میرے کمرے وچ منی اک دن کھیڈ رہی سی ۔
اچنچیت کھڑکیوں باہر اسدی نظر پئی سی ۔
کھڑکی چھڈّ کے کول میرے جلدی جلدی آئی ۔
"کابلیوالا، کابلیوالا" پائیں جاوے دہائی ۔
موڈھے تے جھولا لٹکایا جس وچ سکے میوے ۔
ہتھ وچ انگوراں دی پٹاری دوروں وکھائی دیوے۔
لما قد پر ہولی چالے سڑکے تریا آوے ۔
منی ڈٹھا گھر ولّ مڑیا اندر بھجی جاوے ۔
منی نوں سی ایہہ ڈر لگا پھڑ نہ جھولی پاوے ۔
اسنوں پھڑکے نال اپنے کتے دور لے نہ جاوے ۔
منی سوچے اسدی جھولی جے کوئی پھول کے تکے ۔
اس وچوں ہور مل جانگے کنے ہی چھوٹے بچے ۔
کابلیوالے مسکراکے پھر سلام آ کیتا ۔
میں وی استوں مننی لئی کجھ سامان لے لیتا ۔
تھوڑھا چر چپّ رہکے اسنے اپر نگاہ اٹھائی،
"بابو جی بیٹی گئی کتھے ؟" مینوں اس پچھیا ای ۔
منی دا ڈر گھٹّ کرن لئی میں اسنوں بلایا ۔
کابلیوالے بادام تے کشمش منی ولّ ودھایا ۔
ڈرکے میرے گوڈیاں نوں چمبڑی منی اچی روئی ۔
جان پچھان دوواں دی اےداں پہلی واری ہوئی ۔
کجھ دن لنگھے کسے کم نوں میں باہر جاں آیا ۔
کی ویکھاں، منی نے کولے کابلیوالا بٹھایا ۔
اوہ ہسے منی گلاں سناوے بالکل نہ ڈری سی ۔
بادام تے کشمش نال اسدی جھولی بھری سی ۔
کابلیوالے نوں اٹھ آنے دے میں باہر نوں آیا ۔
"اگوں اسنوں کجھ نہ دیئیں" نالے پکّ کرایا ۔
کجھ دیر ہور گلاں کرکے کابلی اٹھ کھلویا ۔
اٹھیانی منی دی جھولی پا کے اتھوں تردا ہویا ۔
میں گھر مڑیا ماں منی نوں جھڑکاں دے رہی سی ۔
اٹھیانی اس کیوں لئی اس توں پچھ رہی سی ۔

کابلیوالا رحمت ہر روز ساڈے گھر آؤندا ۔
بادام، کشمش منی لئی جھولی پا لیاؤندا ۔
منی دے دل ہولی ہولی اسنے پکی جگاہ بنائی ۔
دوویں گلاں کردے رہندے سمیں دا خیال نہ کائی ۔
منی پچھدی، "کابلیوالے تیری جھولی وچ کی ہے ؟"
رحمت دسدا، " میری جھولی رکھیا اک ہاتھی ہے ۔"
پھر اوہ پچھدا، "منی بیٹی توں کد سہرے جاوینگی ؟
"سہریں جا کے ساڈے تائیں اپنے دلوں بھلاوینگی ۔
منی نوں جواب نہ آؤندا الٹا استوں اوہ پچھے ۔
اسنے کدوں ہے سہرے جانا آپے پہلاں اوہ دسے ۔
رحمت مکا تان کے کہندا ایہہ سہرے نوں ماراں ۔
منی ایہہ گلّ سن ہسدی منہ تے کھڑن بہاراں ۔

سردی ختم ہندیاں رحمت اپنے دیش نوں جاندا ۔
جانوں پہلاں ادھار اپنی ساری سی اگرانہدا ۔
گھر-گھر جاندا گیڑے لاندا پر جد سماں تکاندا ۔
تاں وی اک وار منی نوں روز آ کے مل جاندا ۔
اک دن سویرے اندر بیٹھا کم میں کر رہا سی ۔
اسے ویلے سڑک ولوں اچانک رولا کنیں پیا سی ۔
میں باہر ڈٹھا دو سپاہی رحمت نوں بنہی جاون ۔
رحمت دے قمیض داغ لہو دے دوروں نظریں آون ۔
لہو بھجیا چھرا سی پھڑیا ہتھ وچ اک سپاہی ۔
میں وی اوہناں ولّ گیا پچھن لئی کی ہویا سی ۔
کجھ سپاہی تے کجھ رحمت سنیا ایہہ گلّ کہندا ۔
چادر اوہنے ویچی کسے نوں جو ساڈے گوانڈھ ہی رہندا ۔
کجھ روپئے باقی رہندے سی پر اس جواب سنایا ۔
دوہاں وچ تکرار ودھی جاں رحمت چھرا چلایا ۔
"کابلیوالے، کابلیوالے،" کہندی منی بھجی آئی ۔
منی تک رحمت دے منہ تے اک واری تاں خوشی چھائی ۔
منی آؤندیسار ہی پچھیا، "کدوں توں سہرے جانا ؟"
رحمت ہسکے کہن لگا، "ہن میرا اوہو ٹکانا ۔"
رحمت سوچے اس جواب توں منی خوش نہ ہوئی کائی ۔
پھر اس مکا تان کے اپر اپنی بانہہ اٹھائی ۔
"سہرے نوں میں ضرور ماردا پر میرے ہتھ ویکھ لے بنھے ۔"
منی نوں کجھ سمجھ نہ آوے ایہہ گلّ منے جاں نہ منے ۔

اس گناہ لئی رحمت نوں سزا لمبی گئی سنائی۔
ہولی ہولی سمیں نے یاد اوس دی ساڈے منوں مٹائی ۔
اٹھ سال لنگھ گئے سن منی دا ویاہ ہو رہا سی ۔
میں بیٹھا حساب ساں لکھدا تاں رحمت نظر پیا سی ۔
اسنے آ سلام بلائی پھر اک پاسے آ کھڑویا ۔
میں اس نوں پچھان نہ سکیا اوہ اےداں سی ہویا ۔
کول نہ اسدے کوئی جھولی چہرہ جاپے کملایا ۔
میں پچھیا،"دسّ بئی رحمت کدوں کو دا توں آیا ؟"
"کل شام میں جیلھوں چھٹیا،" اسنے جواب سنایا ۔
"توں کسے دن پھیر آ جائیں اج گھر کاج رچایا ۔"
اوہ اداس ہو جان لگیا دروازے کول جا رکیا ۔
"اک وار بچی نوں وکھا دیؤ،" قہقے تھوڑھا جھکیا ۔
اوہنوں شاید یقین سی من وچ منی اجے وی بچی ۔
"کابلیوالے، کابلیوالے،" کہندی آؤ آپے نٹھی ۔
اینے چر دیاں کٹھیاں کیتیاں گلاں اوہنوں سناؤُ ۔
پہلاں والی رونق آپے ہی اسدے منہ تے آ جاؤ ۔
اسنوں چپّ کھڑا ویکھ کے میں پھر آکھ سنایا،
"اج گھر بہت کم ہے استوں نہیں جانا آیا ۔"
اسدے چہرے اداسی آئی اسنے سلام بلائی ۔
رحمت گھروں باہر نکلیا تاں میرے من آئی ۔
اسنوں میں آواز لگاواں میں اجے ایہہ سوچ رہا سی ۔
رحمت آپ واپس مڑ آیا اسنے آ کیہا سی،
"ایہہ تھوڑھا جیہا میوہ رکھ لؤ بچی نوں دے دینا ۔
اسدا کابلیوالا دے گیئے ایہہ اوسنوں کہنا ۔"
میں اوہنوں پیسے دینا چاہواں پر اس کجھ نہ لیا ۔
جد میں بہتا زور دتا تاں اسنے مینوں ایہہ کیہا،
"بابو صاحب تہاڈی مہربانی گلّ دساں میں سچی ۔
منی جڈی میرے گھر وی اک چھوٹی جہی بچی ۔
جدوں اوسدی یاد ہے آؤندی میں تہاڈے گھر آواں ۔
اپنی بچی سمجھ کے اوہنوں کجھ میوہ میں دے جاواں ۔
میں اتھے سودا ویچن نہیں آؤندا بچی کھچّ لیاوے ۔
منی دے چہرے 'چوں مینوں اپنی بچی ہی دس آوے ۔
اسنے کڑتے دی جیب وچوں اک کاغذ پھر کڈھیا ۔
دھوڑ سمیں دی اس کاغذ نوں میلا سی کر چھڈیا ۔
ہولی ہولی کھولھ اس دیاں تیہاں میز تے اس وچھایا ۔
اس اتے چھوٹے جہے ہتھ دا پنجہ لگا نظریں آیا ۔
ہتھ دے اتے تھوڑھی کالکھ لا کے چھاپ ایہہ گئی بنائی ۔
اپنی بیٹی دی ایہہ نشانی اوہ رکھے دل نال لائی ۔
جد وی رحمت شہر کلکتے سودا ویچن لئی آوے ۔
ایہہ کاغذ اوہ جیب 'چ پا کے اپنے نال لیاوے ۔
ایہہ ویکھ میریاں اکھاں وچ پانی سی بھر آیا ۔
سبھ کجھ بھل میں اوسے ویلے منی نوں اتھے بلایا ۔
ویاہ والے کپڑے گہنے پائیں منی باہر آئی ۔
ساڈے کول آ اوہ کھلوتی پر لگے بہت شرمائی ۔
اوہنوں ویکھ کے رحمت پہلاں دلوں بہت گھبرایا ۔
"لاڈو اج سہرے گھر جانا ؟" اسنے ہسّ سنایا ۔
منی نوں ہن سسّ دا مطلب سارا سمجھ پیا سی ۔
رحمت دی گلّ سن اوہدا منہ لالو لال ہویا سی ۔
منی گئی رحمت نے پھر اک ڈونگھا ساہ لیا سی ۔
زمین تے بہہ کے اس سوچیا سبھ کجھ صاف ہویا سی ۔
اسدی بچی وی ایڈی ہی ہوویگی اس نوں سوچ ستایا ۔
ایناں لمبا سماں اسنے اسدے پچھوں کداں ہونا لنگھایا ۔
رحمت یاداں دے وچ گمیاں میں کجھ روپئے ہتھ لتے ۔
"رحمت، بیٹی کول دیش ٹر جا،" ایہہ کہہ اوہنوں دتے ۔

 
 

To veiw this site you must have Unicode fonts. Contact Us

punjabi-kavita.com