کملجیت کور کمل
Kamaljit Kaur Kamal

Punjabi Kavita
  

Minni Kahanian Kamaljit Kaur Kamal

منھی کہانیاں کملجیت کور کمل

1. سنویدھان دوس

سکول دی سویر دی سبھا وچّ سنویدھان دوس منایا جا رہا سی ۔وارو-واری بچے مائیک تے سنویدھان دوس تے بولے۔اس توں بعد مکھ ادھیاپکا نے سنویدھان دوس دے مہتو بارے دسدیاں عامَ آدمی دے قنونی حقاں قنون دے وستھار بارے دسدیاں کیہا کہ ہر جاتی تے نسل دے لوکاں دے حق برابر ہن ۔ہر بچے نوں پڑھن دا ادھیکار ہے بچیاں نے بھاشن سن کے تاڑیاں وجائیاں تے پچھے سکول دی بن رہی بلڈنگ وچّ مزدوراں نال اٹاں ڈھوہ رہے اوہناں دے بچے وی کم چھڈکے سکولی بچیاں مگر تاڑیاں مار رہے سی ۔

2. زبان دا رس

اک واری اک راہ گیر اک مائی دے گھر رکیا ۔ مائی نے دالاں، سبزیاں تے کھیر بنا کے بڑے چاء نال روٹی دی تیاری کیتی تے جدوں روٹی کھان دا سماں ہویا تاں راہ گیر دی نگاہ ساہمنے کھڑی مجھّ تے پئی ۔ اسنے دیکھیا کہ گھر دا دروازہ بڑا تنگ ہے تے مجھّ بہت تکڑی ہے ۔ ایہہ دیکھکے اسنے کیہا "مائی جے تیری مجھّ مر جاوے تاں کی کریگی ،تیرا دروازہ تنگ آ تے مجھّ بہتی تکڑی ،ایہنوں اگلا باہر کویں لجاؤ ؟" مائی جو اوہدے واسطے تھال وچّ گرم-گرم روٹی لے کے آ رہی سی، اسنوں ایہہ گلّ سن کے غصہ آ گیا ۔ مائی راہ گیر نوں کہندی" بابا ہتھ کر !"
جدوں بابے نے دوویں ہتھ اگاہ کیتے تاں مائی نے گرم-گرم کھیر اسدے ہتھاں تے الٹ دتی ۔ راہ گیر چیکاں ماردا ہویا باہر ولّ بھجیا !
لوکاں نے پچھیا "کی ہویا بئی ؟" تاں اسنے کیہا "ایہہ میری زبان دا رس ڈلھدا جاندا ۔"
بچپن وچّ میری ماں دوارا سنائی ایہہ کہانی مینوں کدے نہیں بھلدی ۔ جویں جویں میں وڈی ہوئی مینوں سماج وچّ وچردیاں انیکاں لوکاں نال گل بات کرن دا موقع ملیا ۔ ہریک دا آپو-اپنا انداز ہے ۔ کوئی کوئی تاں ہر گلّ تول کے کردا ہے پر کئی لوک سدھے ہی چلدے ہن۔
کئی واری بہت پڑھے لکھے لوک بھاویں اوہ کنے وی اچے عہدے تے بیٹھے ہون اوہناں دی زبان کرکے ہر س‍ہ-‍ کرمی عنہ توں دور بھجدا ہے اوہناں نوں ہٹلر کیہا جاندا ہے ۔ پر استوں الٹ کئی لوک بھاویں عامَ جیہا کم کردے ہون پر اوہ سماج وچّ بہت حرمن-پیارے ہو جاندے ہن ۔ ایہہ سبھ ساڈی زبان دا ہی کھیل ہے ۔ ایہی زبان سانوں عرش تو فرش تے اتے فرش توں عرش تے پہنچا سکدی ہے کیونکہ زبان 'چو نکلی گلّ تے کمان 'چو نکلیا تیر کدے واپس نہیں آؤندے ۔ زبان دے چلا ئے تیراں دا خامیازا سانوں آؤن والے سمیں وچّ بھگتنا پیندا ہے ۔ چنگی بولی ساڈے توں کجھ کھونہدی نہیں سگوں دوجے دے من تے چھاپ چھڈّ جاندی ہے ۔

3. بے بسی

ہرجیت ماں پیو دی لاڈلی دھی سی۔اوہ سکول وچّ کھیڈاں وچّ ہمیشہ اول آؤندی۔اج اسدے پتا نے اگلی پڑھائی لئی بڑے چاء نال اسنوں ہوسٹل چھڈّ دتا اتے نویں بوٹ اتے کپڑے وی خرید کے دتے۔ہرجیت وی دوڑ مقابلیاں وچّ ودھ چڑ کے حصہ لین لگی۔اتھو تکّ کہ کالج دی سبھ توں تیز دوڑن والی کھڈارن پمی نوں وی پچھے چھڈن لگّ پئی۔ہن اسدے من وچّ اک ہی خیال رہندا کہ ضلع پدھر تے ہون والیاں کھیڈاں وچّ اوہ چنی جاوے۔آخر اوہ سماں آ گیا۔اج گراؤنڈ وچّ سارے موہری کھڈاری ضلع پدھر دی چون لئی پہنچے۔ہرجیت پہلے ستھان تے آئی۔پر ادوں ہی اک وی آئی پی گڈی وچوں کوئی بندہ کوچ صاحب نوں ملن آیا۔کوچ صاحب نے بے بسی بھریاں نظراں نال ہرجیت ولّ تکیا۔دوسرے دن نوٹس بورڈ تے اپنی تھاں پمی دا ناں ویکھ کے ہرجیت نوں کوچ صاحب دیاں بے بسی بھریاں اکھاں یاد آ گئیاں تے ہرجیت دے جوش نے سدا لئی اکھاں میچ لئیاں۔

4. پریشانیاں

میت بڑا پریشان ہو کے گھروں نکلیا پولے-پولے پیر پٹدا سڑک تے تریا جاندا، بڑا تھکیا-تھکیا ، متھے تے وٹّ، گھر دیاں ذمہ واریاں توں پریشان اگے ودھدا تریا گیا ۔ اگے جا کے بسّ لئی ۔ بسّ وچّ بیٹھا زندگی نوں کوسدا سوچن لگا ،جدنگی کی ہے؟ پریشانیآں دی پنڈ ،من کرے نہ کرے بس ڈھوئی جاؤ ۔ ایہناں پریشانیاں توں ہن تاں مر کے ہی پچھا چھٹو ۔ اینے چر نوں اک انھا آدمی کالیاں عینکاں لائی لاگلی سیٹ تے آ بیٹھا ۔ میت نے اس انھے آدمی نوں پچھیا کہ اوہ کتھے جا رہا ہے۔ اس آدمی نے کیہا کہ اوہ اک سکول وچّ سنگیت دے ادھیاپک دی انٹرویو لئی جا رہا ہے، شاید اتھے میری نوکری لگّ جاوے ۔ اینا سندیا ہی میت دیاں ساریاں پریشانیاں پتہ نہیں کتھے اڈّ گئیا ۔

5. اتیت

سنیتا ماں باپ دی بہت سیانی دھی سی۔گھروں روز کالج جاندی تے سمیں 'تے واپس آؤندی۔پر اپنے نال پڑھدیاں امیر گھراں دیاں کڑیاں نوں دیکھ ہؤنکے بھردی۔اک دن اک کڑی اسنوں اپنے نال باہر گھمن لے گئی۔اوہ گھمن نہیں بلکہ سنیتا نوں اجیہی دلدل وچّ پھساؤن لے گئی کہ نہ چاہندے ہوئے وی پیسے دے لالچ کارن سنیتا سماج اتے ماں-باپ دے وشواس اتے ڈر نوں بھلاکے منّ گئی اتے پیسے دے نشے وچّ پوری طرحاں ڈبّ گئی۔سنیتا نے ہن کدے وی پچھے مڑ کے نہ دیکھیا ،اسنوں تاں پیسہ ہی سبھ کجھ لگدا کیونکہ اوہ وی ہن امیر کڑیاں وچّ شامل ہو گئی سی۔ماں-باپ نوں کہہ دتا کہ اک بہت ودھیا پارٹ ٹائم جاب مل گئی ہے ۔اوہناں نے وی اعتراز نہ جتایا۔ہن سنیتا کول کار،بنگلا تے امیراں والی ہر شے آ گئی۔ہن ماپیاں نے سنیتا لئی لڑکا پسند کیتا۔ادوں ہی بڑی دھوم-دھام نال ویاہ وی کر دتا گیا۔ویاہ مگروں سنیتا نے سوچیا کہ ہن اوہ کوئی وی اجیہا کم نہیں کریگی کہ پریوار دی بدنامی ہووے۔اسدے گھر پتر نے جنم لیا۔سبھ پاسے خوشی ہی خوشی سی۔پتر نوں ودھیا سکول وچّ پایا گیا اتے پھر کالج جان لگا۔اک دن بڑی زور-زور نال دروازہ کھڑکیا سنیتا نے بھجکے دروازہ کھولھیا تاں اگے اسدا پتر لوہا-لاکھا ہویا کھڑا سی۔سنیتا نے اسنوں پچھیا کی گلّ ہے؟شانت ہون لئی کیہا۔پر اسدے پتر نے اسدی اک نہ سنی اتے گھر وچّ موجود پروارک میمبراں تے اپنے پیو دی پرواہ کیتے بنا سنیتا نوں گالاں کڈھنیا شروع کر دتیاں۔اسدے بول سن،"مینوں پتے تیرا اتیت کی اے!توں اک بری عورت ہیں۔میرے دوست کہندے نے میری ماں طوائف سی، جو کہ ہن ستی سوتری بنی پھردی ہے ۔اج توں بعد میرا تیرے نال کوئی رشتہ نہیں، میں ہنے ایہہ گھر چھڈّ کے جا رہا ہاں۔"
انجھ سنیتا تاں بدل گئی ، پر اتیت کدے وی پچھا نہیں چھڈدا۔

 
 

To veiw this site you must have Unicode fonts. Contact Us

punjabi-kavita.com