دلیپ کور ٹوانا
Dalip Kaur Tiwana

Punjabi Kavita
  

Tera Kamra Mera Kamra Dalip Kaur Tiwana

تیرا کمرہ میرا کمرہ دلیپ کور ٹوانا

دفتر وچ میرا کمرہ تے تیرا کمرہ نالو–نال ہن ۔ پھر وی نہ ایہہ کمرہ اس ولّ جا سکدا ہے تے نہ اوہ کمرہ اس ولّ آ سکدا ہے ۔ دوواں دی اپنی اپنی سیما ہے ۔ دوہاں دے وچکار اک دیوار ہے ۔ دیوار بڑی پتلی جہی ہے ۔ بھلّ بھلیکھے وی جے ادھر تیرا ہتھ وجدا ہے تاں آواز میرے کمرے وچ پہنچ جاندی ہے ۔ اک دن خبرے کوئی اس دیوار وچ تیرے والے پاسے کلّ گڈّ رہا سی ، میرے کمرے دیاں ساریاں دیواراں دھمک رہیاں سن ۔ میں اٹھ کے باہر گئی کہ دیکھاں ، پر تیرے کمرے دے بوہے اتے بھاری پردہ لٹک رہا سی ۔ میں پرط آئی ۔ اج کلھ لوکیں عامَ ہی بوہے باریاں اتے بھارے پردے لائی رکھدے ہن ، تاں جو باہروں کسے نوں کجھ نہ دسے ۔ پردہ تاں میرے کمرے دے بوہے اگے وی ہے ، مینوں خیال آیا ۔

کدے کدے جدوں کسے گلوں توں چپڑاسی نال اچا بولدا ہیں ، میں کم کردی کردی قلم رکھ کے بیٹھ جاندی ہاں ۔ میرا من کردا ہے تینوں پچھاں ، ” کی گلّ ہوئی ؟” پر پھر خیال آؤندا ہے ، تینوں شاید ایہہ چنگا نہ لگے کہ جدوں توں چپڑاسی نال اچا بول رہاں سیں تاں میں سن رہی ساں ۔ تینوں تاں اس گلّ دا خیال وی نہیں رہندا کہ توں ڈونگھا ساہ وی بھریں تاں نال دے کمرے وچ سنائی دے جاندا ہے ۔

اک دن کم کردیاں کردیاں میرے ہتھوں قلم ڈگّ پئی ۔ نبّ ونگی ہو گئی ۔ اس دن مینوں خیال آیا سی تیرے کمرے وچوں کوئی قلم منگواں لواں ۔ پر اس ڈروں کہ خبرے توں آکھ بھیجیں کہ میرے کول وادھو قلم نہیں ، میں ایہہ حوصلہ نہ کر سکی ۔ بہت واری اؤں ہی ہندا ہے کہ اسیں آپ ہی سوال کردے ہاں تے آپ ہی اس دا جواب دے لیندے ہاں ۔

کدے کدے میں سوچدی ہاں کہ جے بھلا دوہاں کمریاں دے وچکارلی ایہہ دیوار ٹٹّ جاوے ۔ پر اس نال تیرا کمرہ ثابت نہیں رہِ جاویگا ، میرا کمرہ وی ثابت نہیں رہِ جاویگا ۔ پھر تاں اؤں ہی لگیا کریگا جویں کھلھا سارا، وڈا جیہا اکو کمرہ ہووے ۔ پر اؤں کرنا شاید ٹھیک نہ ہووے ۔ بناؤن والے نے کجھ سوچ کے ہی ایہہ وکھو وکھ کمرے بنائے ہونے نے ۔

کدے کدے مینوں اؤں لگدا ہے جویں میں اس پکی سیمنٹ دیوار دے وچوں دی دیکھ سکدی ہاں ۔ تد ہی تاں مینوں پتہ لگ جاندا ہے کہ اج توں کم نہیں کر رہا ۔ کدے چھت ول تکن لگ جاندا ایں تے کدے ہتھ دیاں لکیراں ول ۔ کدے فائیلاں کھولھ لیندا ایں ۔ کدے بند کر دیندا ایں ۔ کدے بوٹ لاہ لیندا ایں تے کدے پا لیندا ایں ۔

کدے کدے توں بہت خوش ہو رہا ہندا ایں ۔ ادوں میز اتے پئے پیپرویٹ نوں گھماؤن لگ جاندا ایں ، ہولی ہولی سیٹی ماردا ایں ۔ اس کندھ اتے ہتھ لا کے کرسی اتے بیٹھا ، دھرتی اتوں پیر چکّ لیندا ایں، اس ویلے میں ادھر ذرا وی کھڑاک نہیں ہون دیندی متاں توں چونک پویں ۔

کدے کدے آؤن جان ویلے توں مینوں کمرے توں باہر مل پیندا ایں ۔ ‘ سناؤ کی حالَ ہے ؟’ توں پچھدا ایں ۔
“ٹھیک ہے ” ، میں ذرا کو ہسّ کے آکھدی ہاں ۔ تے توں اپنے کمرے وچ چلیا جاندا ایں تے میں اپنے کمرے وچ ۔ نہ اوہ کمرہ ادھر آ سکدا ہے ، نہ ایہہ کمرہ ادھر جا سکدا ہے ۔ دوہاں دی اپنی اپنی سیما ہے ۔ دوہاں دے وچکار اک دیوار ہے ۔

اک دن میرے کمرے وچ چلدا چلدا پکھا بند ہو گیا ۔ شاید بجلی چلی گئی سی ۔ کجھ منٹ میں اڈیکدی رہی ۔ پھر گرمی توں گھبرا میں کمرے توں باہر برانڈے وچ آ گئی جو دوہاں کمریاں دے اگے سانجھا ہے ۔ مینوں پتہ سی تیرے کمرے دا پکھا وی بند ہو گیا ہووےگا ۔ پھر وی میں ذرا کو تیرے کمرے اندر جھاک کے پچھیا ، ‘ تہاڈا پکھا چلدا ہے ؟ ‘ میرا بھاوَ سی جے نہیں چلدا تاں توں وی سانجھے برانڈے آ جاویں ۔ جدوں اندر ہمس ہووے پل دو پل لئی باہر آ جان وچ کوئی ڈر نہیں ہندا ۔
“نہیں پکھا تاں نہیں چلدا ، پر میں پچھلی باری کھولھ لئی ہے”، توں آکھیا ۔ پر مینوں خبرے پچھلی باری دا خیال ہی نہیں سی آیا اسے لئی میں کمرے توں باہر آ گئی سی ۔

وچکار بھاویں دیوار ہے پھر وی جس دن توں دفتر نہ آویں ، اپنے کمرے وچ نہ بیٹھا ہوویں ، مینوں کجھ عجیب عجیب جیہا لگدا ہے ۔ اس دن میں کئی واری گھڑی دیکھدی ہاں ۔ میں کئی واری پانی پیندی ہاں ۔ لوکاں نوں ٹیلیپھون کردی رہندی ہاں ۔ اکٹھا ہویا پچھلا کم وی مکا سٹدی ہاں ۔ اج صاحبَ نہیں آئے ؟ اودھروں لنگھدی تیرے چپڑاسی نوں پچھدی ہاں ۔ پھر اوہ آپ ہی دس دندا ہے کہ صاحبَ باہر گئے ہوئے ہن ، کہ صاحبَ دے رشتے دار آئے ہوئے ہن ، کہ صاحبَ دی طبیعت ٹھیک نہیں ، کہ صاحبَ نے کنے دن دی چھٹی لئی ہے ۔

ایہناں دناں وچ مینوں بڑیاں فضول فضول گلاں سجھدیاں رہندیاں نے ، کہ اج توں سو سال پہلے اس کمرے وچ کون بیٹھدا ہووےگا ؟ نال والے کمرے وچ وی کوئی بیٹھدا ہووےگا ؟ اج توں سو سال نوں اس کمرے وچ کون بیٹھا ہووےگا ۔ نال والے کمرے وچ کون بیٹھا ہووےگا ؟ بندے مر کاہتوں جاندے نے ؟ پھیر خیال آؤندا ہے ، بندے پیدا کاہتوں ہندے نے ؟ تے پھر ایہناں گلاں توں گھبرا کے میں دفتر وچ کم کرن والیاں ہورناں نوں ملن تری رہندی ہاں ۔
“آئے نہیں انے دن ؟” پتہ ہون دے باو جود میں تینوں پچھدی ہاں ۔
“بیمار سی”، توں آکھدا ہیں ۔
“ہن تاں ٹھیک ہو ؟”
“ہاں ٹھیک ہاں ، مہربانی”، آکھ توں اپنے کمرے وچ چلیا جاندا ایں تے میں اپنے کمرے وچ چلی جاندی ہاں ۔ توں اپنا کم کرن لگ جاندا ایں تے میں اپنا ۔
اک واری میں کئی دن چھٹی اتے رہی ۔
“بیبی جی آ نہیں رہے ؟” ، توں میرے چپڑاسی نوں پچھآّ ۔
“اوہ جی بیمار نے”، اس نے دسیا ۔
“اچھا…..اچھا …” آکھ توں اپنے کمرے وچ چلیا گیا ۔
گھر ڈاک دین آئے چپڑاسی نے مینوں ایہہ دسیا ۔ اگلے دن جدوں بخار ذرا گھٹّ سی میں دفتر آ گئی ۔

تینوں شاید پتہ نہیں سی ۔ اس دن توں دو تنّ وار چپڑاسی نوں ڈانٹیا ۔ کئی وار کاغذ پاڑے، جویں غلط لکھیا گیا ہووے ۔ اک دو ملن آیاں نوں وی کہا بھیجیا کہ کسے دن پھر آؤنا ۔
کسے کم توں کمرے توں باہر گیا ۔ میں وی کسے کم باہر نکلی ۔
“آئے نہیں کئی دن ؟” توں جاندیاں ہویا پچھیا،
“بیمار سی ۔”
“ہن تاں ٹھیک ہو ؟ ”
“ہاں ٹھیک ہاں ، مہربانی”، آکھ ، میں اپنے کمرے وچ چلی گئی تے توں اپنے کمرے وچ چلیا گیا ۔ نہ ایہہ کمرہ ادھر جا سکدا ہے ، نہ اوہ کمرہ ادھر آ سکدا ہے ۔ دوناں دی اپنی اپنی سیما ہے ۔ دوواں وچکار اک دیوار ہے ۔ اک کمرہ تیرا ہے ۔ اک کمرہ میرا ہے ۔ پھر وی میں سوچدی ہاں کہ اینا وی کی گھٹّ ہے کہ دونوں کمرے نالو–نال ہن ، وچکار صرف اک دیوار ہی تاں ہے ۔

 
 

To veiw this site you must have Unicode fonts. Contact Us

punjabi-kavita.com